Tor's profileเปลี่ยว..!PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 14 น้องเปิ้ล........มาแว้วมีคนเคยบอกผมว่า
"แฟน ถ้าอยากมีมันจะไม่มา แต่เมื่อไรเฉยชิวๆ อยู่ดีๆไม่ก็จะมาเอง"
อืม นี่ก็นิ่งมาพักใหญ่ไม่เห็นมีใครเข้ามาซะที
หรือว่าเรายังนิ่งไม่พอ............
หลังจากรอยิ้มครั้งก่อนที่น้องเปิ้ลฝากไว้
เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย.............
วันนี้เพื่อนเก่าสมัยมัธยมโทรมา
คุยกันอยู่นาน สุดท้ายมันถามว่ามีแฟนยัง
"บราๆๆ.................."
"ว่างอยู่ว่ะ มีไรดีหรอ"
"อืม เพื่อนกูน่ารักดีสนมั้ย"
"น่ารักแล้วไมมึงไม่จีบวะ"
"กูไม่มีปัญญาจีบ"
"อ่อ" "ชื่อไร"
"เปิ้ล" (คนละเปิ้ลกับที่ผมเจอนะ)
"หึม!!!!!"
"จบแล้ว ศรีปทุม(ที่เดี่ยวกับที่มันไทร์ตัวเองออกมา)"
"อืม น่าสนเอาเอ็มมาแล้วกัน"
"บราๆๆ.............."
งานนี้บอกได้คำเดียวว่า น้องเปิ้ล..........มาแว้ว
แต่อนาคตจะเป็นอย่างไรเอาไว้จะเล่าให้ฟัง
September 10 ยิ้ม.......ทำไมอืมหลังจากคราวที่แล้ว
ดู "อยากเป็นมากว่าแอ๊ปเปิ้ล" จะได้รับการตอบรับดีพอสมควร
พอดีตอนน้มีความคืบหน้าเลยเอามาเล่าให้ฟัง
จริงๆเรียกว่าความ "คืบหน้า" คงม่ถูก เรียกว่าความ "ขายหน้า" จะดีกว่า
เหตุการณ์มันพึ่งจะผ่านไปซักสามนาทีนี้เอง..................................
คงไม่ต้องบอกว่าเรื่องอะไร......ก้ออย่างที่คิดนั่นแหละ "น้องเปิ้ล"
นี่ก้อเป็นอาทิตย์แล้วที่ไม่ได้เจอน้องเปิ้ลอีกเลย
ไม่รู้ว่าเทอสุขสบายดีรึป่าว หรือว่าย้ายไปแล้ว
ไม่หรอกเทอยังอยู่................
วันนี้ว่างๆเลยลงมานั่งเล่นเน็ตโถงข้างล่าง
นั่งโต๊ะตัวเดิม ตัวเดียวกับที่เทอเคยนั่ง
โดยแอบหวังเอาไว้เล็กๆว่า.........เทอจะผ่านมา
และแล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ในขณะที่กำลังให้เพื่อเก่า(Google) เสริซหาอัตราเงินเฟ้อของสหรัฐฯปี 95 จะเอาไปทำเคส
ระหว่างที่พี่เค้ากำลังหาอยู่เราก้อละสายตาหันไปมองรอบตัว
ทันใดนั้นเอง...........เฮ้ย.....เฮ้ย..เฮ้ย
น้องเปิ้ลนี่หว่า.............สวยมาเลย เดินสวยมาเลย
ผมยังจำรอยยิ้มของเทอได้ดี เทอเดินมากับเพื่อนผู้ชายหนึ่งคน (หวังว่าคงเป็นแค่เพื่อน)และเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน
ดูพวกเค้าคุยกันสนุกสนาน หัวเราะกัน โอ้ว.....เทอยิ้มอีกแล้ว........แม่ง.สุดยอด..!!!
ทำไงดีวะกูคราวนี้....ร้อยแปดพันวิธีวนเค้ามาในสมองภายในเสี้ยววินาที
เทอเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆๆ
ใกล้ขึ้นๆ.........จนผมทำอะไรไม่ถูก พอเทอเดินผ่านโต๊ะที่ผมนั่งอยู่
ผมเงยหน้าไปสบตา เทอมองกลับมาแล้วยิ้มๆ ผมหลบตาจากเทอ
เฮ้ย.........ยังไง
ยิ้มให้ใครวะ........ยิ้มให้กูรึป่าว
ทำไงดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ผมตัดสินใจลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เทอและเพื่อนหยุดชะงักมองผมอย่างตกใจ ผมยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก
.
.
.
อาการปอดกัดกินหัวใจ
ทันใดนั้นเองผมเอื้อมมือไปขว้าเม้าส์ขึ้นมาดู แล้วก้มหน้าทำเป็นเม้าส์เสีย เคาะๆๆหน่อยให้สมจิง
.
.
.
เทอและเพื่อเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมได้แต่ยืนเก้ๆกังๆไม่รู้จะทำยังไงดี
ผมแอบหันมาตามหลังเทอไป เทอเดินเค้าไปในลิฟท์กับเพื่อนๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
กระจกในลิฟท์สะท้อนภาพเห็นผมอยู่ในนั้น
เราสบตากันในกระจกบานนั้นประมาสามวินาที่.......เทอยิ้ม
แล้วประตูลิฟท์ก้อปิดลง
.
.
.
เทอยิ้มทำไม..........เทอยิ้มให้ผมรึป่าว
หรือเทอขำที่ผมทำตัวประหลาดๆ
เฮ้อ......"ขายหน้า" จริงๆ
ทำไมน้า เจอกันทีไรฟ้าไม่เป็นใจซะที
อย่าให้รู้นะว่าอยู่ห้องไหน..........หึม!!!!!
September 01 อยากเป็นมากกว่า..................แอ๊บ+เปิ้ลเอาหล่ะว่าจะไม่เอาเรื่องนี้มาลง แต่ถึงลงก้อคงจะไม่เปนไร
(เพราะเท่าที่ดู ก้อมีคนอ่านบล็อคนี้แค่ 2 คน(55555!!?))
เกริ่น:
ผมแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง..........เธอชื่อเปิ้ล
(เป็นชื่อที่ผมตั้งขึ้นเอง) ครั้งแรกที่ผมเจอเธอ คงจะประมาณซักเดือนที่แล้ว
บ่ายวันนั้นผมเดินออกมาจากลิฟท์ เธอนั่งอยู่ที่โถงด้านล่าง ตาจดจ่อที่โน้ตบุ๊คยี่ห้อแอปเปิ้ล ซึ่งมันเป็นสิ่งที่แตะตาผม ผมจ้องไปที่โน้ตบุ๊คตัวนั้น "แม่งสวยว่ะ"
แต่เมื่อตาผมมองขึ้นมาเห็นใบหน้าของเธอ "โอยแม่งสวยกว่าอีกว่ะ..........ซี้ด"(จริง ๆ ไม่ได้ซี้ดหรอก)
ตากลมโตดูสดใส แค่ผมลองคิดภาพเธอเวลายิ้ม "อื้ม บรรยายกาศรอบข้างคงดีขึ้น 25%".......................
ผมเดินผ่านเธอไป
เมื่อไปถึงมหาลัย ผมเข้าเรียนวิชาตอนบ่าย"โอ้ย น่าเบื่อหว่ะ............."
ในขณะที่จิตหลุด ภาพเปิ้ลก้อลอยมา "ขาว..........ซี้ด" (อันนี้ซี้ดจริง)
อืมโดน.........ให้ไปเลยหนึ่ง
หลายวันผ่านไปผมเมื่อเวลาผมเดินผ่านโต๊ะตัวที่เปิ้ลเคยนั่ง ผมมั่งจะหันไปมองโดยที่หว้งว่าจะได้เจอเธออีก.................
และอีกหลายวันก็ผ่านไป เปิ้ล..........ก็ไม่กลับมา
เอาหล่ะจบและ.............................................................
(ล้อเล่น)
ภาคสอง
ผมเริ่มหมดความรู้สึกกระตือรือร้นที่จะค้นหาว่าเธอเป็นใคร แต่แล้วโชคชะตาก้อเล่นตลก
มันเป็นเช้าวันจันท์ที่แสนจะง่วง ต้องรีบตื่นเพราะวันนี้มีพรีเซ้นต์งานเซคเช้า
ผมลงลิฟท์มาจากชั้นห้า...............ติ้ง.....ลิฟท์หยุดที่ชั้นสามแล้วเปิดออก
ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในลิฟท์ (คิดว่าเป็นเปิ้ลใช่มั้ยหล่ะ ป่าวหรอกใครก้อไม่รู้)
พอลิฟท์ลงมาที่ชั้นหนึ่งผมกดปุ่มให้ลิฟท์เปิดค้างไว้เธอเดินออกไปก่อน
ในขณะที่ผมกำลังจะเดินตามออกไป ก้อมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งเดินสวนเข้ามาในลิฟท์
ช่ายแล้ว เปิ้ลนั่นเอง
ด้วยความตื่นเต้นผมไม่รู้จะทำยังไงก้อเลยเดินออกมาจากลิฟท์โดนไม่ได้แม้แต่จะทัก
เมื่อประตูลิฟท์ปิดลงผมหันกลับไปมองที่จอแสดงชั้นที่ลิฟท์ไปหยุด
ติ้ง..........จอดชั้นสี่ "เอาหล่ะโว้ยอย่างน้อยกูก่อรู้ละว่าเค้าอยู่ชั้นสี่"
จากนั้นผมก้อเดินทางไปมหาลัยในใจก้อคิดต่างๆนาๆ
"ทำไงดีน๊า ถึงจะได้รู้จักน้องเปิ้ล"
ภาคสาม
หลังจากเช้าวันนนั้น อีกสองวันต่อมาผมเจอเธออีกครั้งเย็นวันพุธ
ผมกลับมาจากมหาลัย เธอนั่งที่โต๊ะตัวเดิม กับโน้ตบุ๊คเครื่องเดิม
ผมคิดในใจว่าต้องทำอะไรซักอย่าง..........................
$
ผมเดินเข้าไปหาเธอ ส่งยิ้มให้เธอแล้วถามเธอว่า "เอ่อ ตรงนี้มีคนนั่งมั้ยคับ(ชี้ไปตรงเก้าอี้ที่ว่าง)"
"ไม่มีคะ" เธอตอบ (เสียงเธอเพราะจัง) ผมลากเก้าอี้มานั่งด้านตรงข้ามกลับเธอ
ผมหยิบชีทเรียนขึ้นมาทำเป็นนั่งอ่านมัน แต่สายตาก้อแอบมองเธอและคิดอยู่ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
ผมรวบรวมความกล้าก่อนที่จะถามเธอไปว่า "มีลิควิดมั้ยคับ" เธอตอบว่า"ไม่มีคะ"
"ผมก้อรู้อยู่แล้วว่าไม่มี แต่แค่อยากหาเรื่องชวนคุยอ่ะคับ"
เธอยิ้ม ผมยิงต่อ"อืม โน้ตบุ๊คสวยนะครับ คงจะแพงน่าดู"
"อ่อ แม่ซื้อให้น่ะคะไม่รู้แพงมั้ย" "อยู่ตึกนี้เหมือนกันหรอคับ ผมชื่อต่อครับอยู่ทำมะสาด........."
หลังจากนั้นเราก้อคุยกันอย่างออกรส
ก่อนที่ผมจะขอเบอร์มือถือและเลขห้องของเธอ
$
ฮิ ฮิ นั่นคือสิงที่ไม่ได้เกิดขึ้น
ความจริง
หลังจากเช้าวันนนั้น อีกสองวันต่อมาผมเจอเธออีกครั้งเย็นวันพุธ
ผมกลับมาจากมหาลัย เธอนั่งที่โต๊ะตัวเดิม กับโน้ตบุ๊คเครื่องเดิม
ผมคิดในใจว่าต้องทำอะไรซักอย่าง..........................
ในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปคุยกับเธอมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา
ท่าทางคงจะสนิทสนมกันพอสมควร มันดันเสือกมานั่งตรงโต๊ะเดียวกับเธอ
(ตายห่าเสร็จกัน แม่ง................) ผลสรุปผมก้อยังไม่ได้คุยกะเธอซะที
ก้อได้แต่รอวันที่ฟ้าเป็นใจ.......................ผมก้อแค่อยากเป็นมากกว่าคนที่ แอ๊บ ชอบน้อง เปิล |
|
|
